Penvriendschap

geplaatst in: Creatief & DIY | 1

In dit moderne en vooral digitale tijdperk gaat tegenwoordig bijna alle vorm van contact via internet of via de mobiele telefoon. Hadden we vroeger nog een geheugen vol telefoonnummers van onze beste vriendjes en vriendinnetjes, tegenwoordig hebben we een mobieltje die alles voor ons onthoudt. Schrijven doen we bijna niet meer: e-mailen is tenslotte sneller, netter (zeker als je net als mij een rottig handschrift hebt) en wel zo gemakkelijk.

Desondanks merk ik om me heen dat steeds meer mensen behoefte krijgen aan een beetje simpel, ouderwetsch contact met andere mensen. Gewoon, lekker zoals vroeger. Je merkt dit al aan het feit dat Postcrossing een enorm populair concept blijkt te zijn. Steeds meer mensen melden zich aan en beginnen fanatiek met het versturen en ontvangen van ansichtkaarten. Inmiddels zijn ruim 13.700 Nederlanders aangemeld bij Postcrossing, en dit aantal blijft flink stijgen.

Maar postcrossing is het het enige stukje ‘Ouderwetsche Nostalgie’ wat helemaal terug lijkt te komen. Ook het goeie ouwe ‘Penvriendjes’ komt weer helemaal terug. Heerlijk brieven schrijven met iemand uit een ander land. Lange brieven, vaak vergezeld van leuke foto’s of kleine cadeautjes, wie heeft dat vroeger niet gedaan? Zelf heb ik als kind eventjes een penvriendinnetje gehad, totdat ik haar adresgegevens kwijtraakte. Whoops…


Later kreeg ik via mijn middelbare school een nieuwe penvriendin, Marie uit Japan. Ik was een jaar of 15 toen we begonnen met schrijven. Met haar heb ik nog steeds contact, en dat na een ruime 10 jaar, niet slecht dus! Inmiddels schrijven we niet zoveel meer, inmiddels is het mailen geworden en dat is leuk, maar toch net niet helemaal wat ik zoek. En dus ben ik op zoek gegaan naar nieuwe penvriendjes en -vriendinnetjes. Ik zal enkele tips geven, mocht je zelf ook weer eens heerlijk ouderwets willen gaan schrijven.

Interpals.
Een internationale community voor iedereen die op zoek is naar mailcontact, penvriendjes of zelfs meer. Het concept werkt heel goed. Je hebt een eigen profiel waarin je je voorkeuren, hobby’s etc kunt delen met anderen. Alles is duidelijk uitgelegd en je profiel is ook gemakkelijk te onderhouden. Nadeel: je krijgt als vrouw zijnde om de haverklap mailtjes van wanhopige mensen uit Afrika, die uit zijn op liefde (ik vermoed dat ze het land uit willen, weet het alleen niet zeker?) of op je geld. Ik heb begrepen dat je in je instellingen Afrika kunt uitvinken, maar ik voelde me er niet zo prettig bij. Ik heb Interpals dan ook opgezegd, maar als je er wel tegen kunt zal Interpals zeker een goede optie voor je zijn.

Forums.
Op veel forums is er wel ergens een ‘hoekje’ waar je een oproepje kunt plaatsen voor een pencontact. Op ons eigen forum kan dit bijvoorbeeld op een speciaal ‘Penvriendin Gezocht’ prikbord en ook op het Postcrossing forum kun je oproepjes plaatsen. Yay! Je kunt natuurlijk ook naar tips en links vragen over andere penpal sites. Wat zijn de ervaringen van je mede forummers? Altijd handig om te weten.

School.
Zoals gezegd, sommige scholen werken ook met penpal projecten. Je kunt er eens naar vragen of ze dit bij jou op school ook (willen) doen. Het is leuk, educatief en ook nog eens goed voor je Engelse taalvaardigheid :wink:

Google.
Het klinkt een beetje raar, om juist via Google op zoek te gaan naar ouderwets pencontact, maar Google zal je een hoop zoekresultaten bieden. Er zijn verschillende websites/communities waar je je kunt aanmelden voor pencontact. Gebruik zoektermen als penpal of international penpals om verschillende resultaten te krijgen.

Het voordeel van deze moderne tijd is dan wel weer dat je met gemak aan leuk briefpapier, stickers en foto’s kunt komen om je brieven mee te versieren. Zo heeft Passion 2 Create vanalles in haar webwinkeltje waarmee je prima kunt ‘penpallen’: leuke stickers, ansichtkaarten, pennen en schattig briefpapier.

Uiteraard ben ik ook benieuwd naar jouw ervaringen, verhalen en tips. Je kunt ze in de comments met me delen, ik ben heel benieuwd!

Een Antwoord

  1. Ja leuk! Mijn ervaring begon met een meisje uit Den Haag. Ik leerde haar kennen toen ik met mijn moeder en broertje in Landal Greenparks was. Ik heb haar vader toen ook gezien, die een korte tijd later overleed. Ik schreef brieven met haar, maar eigenlijk kon zij nog niet zo goed schrijven. Dus eerst schreef ik met haar moeder en later begon zij te schrijven met mij. Ik heb zelfs nog bij haar gelogeerd in Den Haag. Nu schrijf ik niet meer met haar, de echte reden weet ik niet meer, maar ik vermoed dat het aan mij gelegen heeft. Ik heb haar wel op Facebook en zie zo nu en dan wat ze doet. Is wel leuk. Ondanks dat we nu in dezelfde stad wonen (zij heeft ook eventjes in Zwolle gestudeerd netals ik) heb ik niet met haar afgesproken. Dat durf ik ook niet echt, omdat ik niet weet of ze dat wel leuk vind. Want ze is natuurlijk nu veel ouder!

    Ik heb ook een Japans penvriendinnetje gehad, Lina. Ik schreef een aantal jaren met haar en kreeg zo nu en dan leuke kleinigheidjes van haar. De laatste keer dat ik haar schreef stuurde ik haar ook een pakketje met spulletjes. Ik hoorde niet meer of het aangekomen was. Ik had haar zelfs nog gemaild dat er een pakketje onderweg was. Later dacht ik dat ze misschien beledigd was, misschien was het pakketje niet aangekomen. Nog veel later dacht ik totaal iets anders: misschien leefde ze niet meer… Het ging – kort voordat het contact verbroken was – niet zo goed met haar en haar gezondheid. Ze kon haar studie niet voortzetten, maar wilde dat zo graag en het werken ging ook al niet zo goed. Dus ik dacht waar Japan een beetje bekend om stond: zelfmoord. Al die jaren bleef ze in mijn hoofd. Ik ging zelfs zoeken op Facebook. Steeds kreeg ik niet die Lina voor me, die ik zocht… totdat het eind 2010 was. Ik zag een foto van een Japanse die met haar hand naar de Sakura (bloesems) reikte. Dát was Lina! Ik voegde haar toe en ze accepteerde me. En toen zag ik dat meerderen naar haar op zoek waren. Ze bleek met meerderen geschreven te hebben en dus op hetzelfde moment met iedereen gebroken te hebben. De reden weet ik nog steeds niet, maar het gaat goed met haar. Dát is belangrijk!

    Ik ben bijna 1 jaar lid van Postcrossing. Ik heb veel leuke kaartjes gehad. Ik ben weer begonnen met schrijven naar Japan. Er heeft nog iemand aangemeld die graag foto’s met mij wil delen. En ik heb mailpals. 1 is een Japanner die in de Fukushima prefectuur woont en dus merendeels binnen moet zitten. Die zit er dus middenin! (Ik doel hiermee op de kerncentrale Fukushima 1) En ook al kan ik niet zo netjes schrijven als de Japanners en sommige anderen kunnen. Ik doe het toch! :D Ik hou ervan om post te krijgen!

    De Japanse penpals vond ik via Japan Guide (zo te googlen).

Laat een reactie achter

CommentLuv badge
:yup :kiss :santa :teehee :no :loveit :hellooo :sad :goodie :laptop :lovekiss :cheer :tongue more »