Ik geloof

geplaatst in: Persoonlijk | 3

Als je me online volgt dan heb je het vast wel eens ergens zien staan: ik ben Paganist. Omdat ik hier nogal eens wat vragen over krijg leek het me wel eens leuk om een artikel aan Het Geloof te wijden. Na wat brainstormen ben ik vandaag zo ver: let’s talk about Geloven.

Katholiek.

Ik kom uit een niet-praktiserend Katholiek gezin, net als het merendeel van de Brabanders, I guess. We gingen een heel enkele keer zo eens naar de kerk, ik deed mijn communie en dat was het wel zo’n beetje. Toch zijn mijn communie en dat ene bezoekje aan de Betlehemkerk op een kerstavond, lang geleden, wel blijven hangen. Ik vond het mooie ervaringen, ook al had ik dan niet veel met bijbels en kerken. Het samenzijn, de ritueeltjes, het zingen: ik vond het wel wat hebben. Ik vond er een bepaald soort rust in.

Ontdekkingsreis.

Op latere leeftijd ben ik op ontdekkingsreis gegaan. Ik wilde wel geloven, maar het Katholicisme was het voor mij gewoonweg niet. Al langere tijd voelde ik mij meer verbonden met natuurstenen, had interesse in de spirituele wereld en door bepaalde ervaringen wist ik inmiddels ook: er is meer tussen Hemel en aarde. Ik ben toen gaan zoeken. Die zoektocht liep op zijn eind toen ik in 2001 een eindverslag voor het vak Geschiedenis moest maken. Het verslag moest over een onderwerp uit de lokale geschiedenis gaan. Ik koos voor Hekserij, en dan met name wat er zoal in onze omgeving is gebeurd. Ik ging naar de Bieb, leende wat boeken over de geschiedenis van hekserij en begon te lezen en te schrijven. Tijdens het maken van dit verslag ontdekte ik voor het eerst het woord Wicca: moderne Hekserij. En dat was de eerste stap naar een persoonlijke zoektocht. Het verslag kreeg overigens een 8,7 van de docent, yay ;-)

Wicca.

Lange tijd ben ik me gaan verdiepen in alles wat met Wicca te maken had. Ik vond het erg mooi en leerde in een paar jaar tijd enorm veel. Toch zou na een tijdje ook blijken dat dit niet míjn pad was. Te veel regels, te veel poespas en te veel gedoe. Niks mis mee natuurlijk maar aan mij was het niet zo besteed. En dus ging ik verder zoeken. En dat werd uiteindelijk een jarenlange zoektocht. Ik heb niet zo veel met regels, en al helemaal niet met groepen waarin één of twee personen ‘de baas’ zijn. De zwierige paarse jurken die ik droeg verdwenen onderin de kast en mijn boeken begonnen stilletjesaan stof te happen. De vrienden die ik toen had raakte ik allemaal kwijt (dat was deels ook door een ruzie) en zo kwam het dat ik uiteindelijk weer zo’n beetje op een nulpunt zat.

Zwierig gedoe.

Na een paar ‘geloofloze’ jaren ben ik eens voor mezelf gaan noteren, wat ik nou eigenlijk geloof. En wat niet. Zo kwam ik al snel tot de conclusie: ik geloof, maar ik ben wel te nuchter voor al het zwierige gebeuren, geloof niet letterlijk in Goden en Godinnen (symbolisch dan weer wel), ik geloof wel in pendelen, tarotkaarten, de geneeskrachtige werking van kruiden. Ik geloof in geesten, aura’s en in jaarfeesten. Ik geloof de oude Keltische verhalen. Maar ik geloof ook in (meer Christelijke) normen en waarden: zorg voor elkaar, bedrieg je geliefde niet, help je medemens, zorg voor de natuur. En dat je oogst wat je zaait, je bent verantwoordelijk voor je eigen daden, heb respect voor leven en dood, dat soort dingen. Ik geloof in kaarsjes branden voor (overleden) dierbaren, in de kracht van de natuur en haar elementen. Ik voel me zelfs wat verbonden met hoe de Native Americans leven. Ik geloof alleen niet dat ik me meer Paganist voel als ik mosgroene jurken draag, 4 keer per dag mediteer en als ik hippe parabeurzen bezoek.

Ik geloof.

Kortom: ik geloof een heleboel en eigenlijk vind je deze dingen in meerdere geloofsovertuigingen wel terug. Na een tijdje kwam ik dan toch tot een conclusie: ik volg gewoon mijn eigen pad. Ik noem mijzelf Paganist maar zie ook wel andere religieuze elementjes terug in mijn manier van leven. Ik heb respect voor andermans geloof (tenzij je uit naam van jouw geloof andere mensen vermoordt, dan hoop ik echt dat je kapot neervalt) en hoop natuurlijk ook dat andere mensen mij in mijn waarde kunnen laten. Uiteindelijk heb ik, door letterlijk mijn eigen pad in te slaan, rust gevonden. Dit ben ik: een Brabantse Paganist die de Paganistische èn de Christelijke jaarfeesten viert. Iemand met een voorliefde voor natuurstenen, kaarsjes en kruiden. En thee. Iemand die zich thuisvoelt in de natuur maar die ook in een kerk tot rust kan komen. Ik doe niet aan Bijbels, geloof dat er meer is dan wij weten. Ik geloof dat Jezus ooit echt bestaan heeft: in God geloof ik dan weer niet, en al helemáál niet in Satan. Ik hou van Pompoenen uithollen tijdens Samhain (Halloween). Ik word rustig als ik ‘snachts naar de volle maan kijk en vind het prachtig dat mijn oma haar hele leven voor al haar dierbaren heeft gebeden. Elke dag weer.

Ik vind geloven best een heel bijzonder iets. Er valt niks wetenschappelijks aan te vinden, we kunnen er niks van bewijzen. Het is immers iets wat we met ons hart doen. En dát maakt het nou juist zo mooi.

3 Antwoorden

  1. ketter, God zal jou straffen!

Laat een reactie achter

CommentLuv badge
:yup :kiss :santa :teehee :no :loveit :hellooo :sad :goodie :laptop :lovekiss :cheer :tongue more »