Knopen doorhakken

geplaatst in: Kids | 8

De afgelopen maanden zijn, gezinstechnisch gezien, weer een ware rollercoaster geweest. We kregen te horen dat Ruben ADHD heeft, samen met een lichte vorm van Autisme. En hij is stiekem toch ook wel behoorlijk intelligent. Dat lijkt leuk maar is het zeker niet altijd. Niet voor ons, en zeker niet voor hem. Ruben heeft een stampvol koppie: vol met drukte, vol met impulsen, vol met prikkels èn vol met kennis. En soms gaat dat goed, maar vaak ook niet. En dus moesten we onlangs wat knopen doorhakken..

Impulsief.

Zo is Ruben bijvoorbeeld echt zo’n jongetje wat 9 van de 10 keer eerst iets doet, en daarna pas gaat nadenken of dat dat nou wel een slim plan was. Hij kan er ook echt van alles uit flappen: soms is dat grappig, soms zijn we onder de indruk en soms is het ongepast wat hij zegt. Dat doet ie niet expres, zijn hoofd zit gewoon te vol. En als je zo’n vol hoofd hebt, kun je soms een beetje boel impulsief reageren, filteren is dan lastig. Het vervelende is, Ruben is zich heel erg bewust van zijn zijn. Hij ziet zelf dat ie anders is dan veel andere kinderen, en daar wordt hij soms best verdrietig van. Sinds de zomervakantie krijgt Ruben psycho-educatie van zijn Psychologe. Wij noemen haar ‘juf Y’, om het voor hem even wat gemakkelijker te maken voor hem. Juf Y legt Ruben spelenderwijs vanalles uit. Hoe moet je reageren als je boos bent? Ook krijgt hij door middel van plaatjes uitgelegd hoe zijn hoofd aanvoelt. Een plaatje met een rood hoofd betekent dat hij hélemaal vol zit. Een plaatje wat half groen en half rood is betekent dat zijn hoofd minder vol zit. En een plaatje met een groen hoofd is fijn: dan zit je hoofd niet vol. En zo wordt er vanalles besproken, worden er tips uitgewisseld en hopen we dat Ruben een beetje kan leren omgaan met zijn impulsen en prikkels. Gelukkig pikt hij alle leerstof goed op.

Groep 3.

Ruben is inmiddels ook al weer een paar weken bezig in groep 3. Ik vond het best heel spannend: hoe gaat een groep 3 voor hem uitpakken? Gaat hij wel rustig stil kunnen zitten? Kan hij zich er wel toe zetten om zijn werkjes te maken? Zal hij de speelhoeken uit de kleuterklas gaan missen? We hebben veel contact met beide juffen en het gaat best goed met Ruben: de lesstof is te makkelijk, iets wat we al hadden zien aankomen. Hij krijgt daarom lesstof op een wat hoger niveau: meer uitdaging = fijn! Wel heeft hij echt moeite met concentreren en blijft hij impulsief. Ook dat hadden we wel zien aankomen. Eigenlijk wilden we het tot de herfstvakantie aankijken en dan in de vakantie beslissen of Ruben wel of geen medicatie nodig zou hebben. We wilden dit in overleg beslissen op 26 september: we hebben dan weer een overleg met o.a. zijn juffen en de Intern Begeleider van school. Toch veranderde de planning vorige week een beetje. Ruben vertelde ons namelijk het volgende:

‘Mama. Mijn hoofd zit zó vol. Ik wou dat ik óf geen ADHD óf geen Autisme had. Ik wil dit niet meer’.

En dat was voor ons het moment waarop wij besloten hebben om zelf in te gaan grijpen. We wilden het schoolgesprek niet afwachten en zijn naar de huisarts gestapt. Want wanneer je kind zulke dingen gaat zeggen breekt je hart in stukjes. Je kind moet gelukkig zijn, lekker in zijn vel kunnen zitten.

Kleine knoopjes, grote knopen.

Gelukkig zitten Jasper en ik helemaal op één lijn: we willen beiden graag dat Ruben lekker in zijn vel zit, dat hij vrolijk is en dat concentreren geen opgave moet zijn. De huisarts was het met ons eens. Ze zag Ruben ook meteen op zijn paasbest *kuch*, hij was tijdens het bezoek erg druk en zat duidelijk niet goed in zijn vel. En dus mochten we door naar de volgende ronde: medicatie. Ruben krijgt nu sinds een week medicatie: één pilletje per dag en dat pilletje werkt dan zo’n 8 uur lang. Hij is met de laagste dosis begonnen en we merken nu al verschil. Hij maakt zijn werkjes af, zit hier thuis rustig een hele poos tevreden te knutselen en hij oogt weer echt als Ruben. We horen het van iedereen om ons heen. Hopelijk kan de medicatie hem goed op weg gaan helpen. Desondanks vond ik het toch een heel beste knoop om door te moeten hakken. Zelf ben ik niet zo happig op medicatie. En wat voor de ene ouder een kleine knoop kan zijn voelde voor mij als een heel grote knoop om door te moeten hakken. Toch ben ik blij dat we deze keuze hebben gemaakt, ik zie mijn vrolijke ventje weer tevoorschijn komen. Hij geeft zelf overigens ook aan dat zijn hoofd minder vol aanvoelt nu. Fijn!

Typisch Ruben: hij wil dolgraag met een Furry (het fluffy ding rechtsboven) op de foto, maar als het moment eenmaal daar is en de Furry hem vastpakt om te poseren vindt hij het eigenlijk toch niet zo tof meer, haha.

Tevreden.

De eerste dag waarop Ruben met medicatie begon was op een woensdag. Normaal gesproken zijn de woensdagmiddagen best een uitdaging: er zijn buiten vaak weinig tot geen kinderen om mee te spelen, hij verveelt zich snel met als gevolg dat hij overal mee begint, niks van zijn spelletjes afmaakt en vervolgens de halve middag semi-gefrustreerd aan mij gaat plakken en hangen. Oh en vergeet vooral die 150.000 vragen niet die hij aan je stelt, want ondanks alles wil hij nog steeds álles weten en neemt niet snel genoegen met een halfbakken antwoord. Dat was die eerste woensdagmiddag zó anders. Hij was zó tevreden. Toen ik Ruben zo heel ontspannen en tevreden zag kleuren en knutselen wist ik, het komt allemaal wel goed. We hebben de juiste knoop doorgehakt.

Normaal.

Als ouder blijf je maar hopen dat je de juiste keuzes voor je kind maakt en blijf je bang dat je het misschien niet goed genoeg doet. En ja, je blijft ergens ook wel bang voor de nare opmerkingen van andere mensen. Zo kreeg ik laatst een ‘goedbedoelde’ vraag over de mail: of ik niet nog meer kinderen wilde en zo ja, of ik dan hoopte op een normaal kind. Zulke mensen sla ik dus met alle liefde met de vlakke hand/gebalde vuist vol in het gezicht…Ruben mag nu dan medicatie hebben, hij is hartstikke leuk en tof en ik zou het geen moment anders hebben gewild. Enne, vergeet niet dat normaal soms ook heel saai kan zijn. Laat ons dan maar lekker een beetje anders zijn, dol zijn op glitters en regenbogen. Laat ons maar gewoon 2 verschillende sokken dragen en gekke dansjes maken in regenbuien: wij vinden het prima zo, haha  :mrgreen:

8 Antwoorden

  1. Het is nooit makkelijk om keuzes te maken voor je kind. Je moet goed beseffen dat alles wat je doet ,je doet omdat je denkt dat dat het beste is voor hem. Vooroordelen en meningen van anderen moet je proberen van je af te zetten. Heel veel succes samen!
    Miss K heeft onlangs geplaatst…Een potje met oneindig veel mogelijkheden….My Profile

  2. Elke keuze die je moet maken voor je kind, omdat er iets niet “goed” is is moeilijk. Ik wens jou en Ruben zeker heel veel sterkte. Jullie gaan hier goed uit komen. Elke mama weet wat ze moet doen voor haar kind(eren)

  3. Goed en openhartig geschreven. Het lijkt me best zwaar om bepaalde vragen te krijgen. Ik snap best dat het frustrerend is om sommige vragen naar je hoofd geslingerd te krijgen. Anders zijn is beter heb ik geleerd in mijn leven.
    Sherry heeft onlangs geplaatst…Schone Slaapsters winactieMy Profile

  4. Dat klinkt fijn zeg zo’n verschil! Ik ben met je eens, dat normaal overgewaardeerd is. Merkwaardig mailtje. Ik moest wel een beetje lachen om je vlakke hand/gebalde vuist-combinatie.

  5. Hoi Sandy,

    wat moedig dat je hierover schrijft! Ik heb heel veel ervaring met autisme en ADHD. Mijn broertje heeft ADHD en hij gebruikt ook medicatie wat hem heel erg helpt. Mijn vriend heeft autisme (wat vroeger asperger werd genoemd) en ook moeite met concentreren, impulsiviteit, zomaar dingen beginnen zonder na te denken. Voor mij is dat soms best lastig (vooral met opruimen, dan begint hij opeens een hele kast leeg te halen zonder erover na te denken dat het wel veel is voor 1 keer). Ik heb met de tijd geleerd hoe ik daarmee om moet en kan gaan, maar soms heb ik het nog steeds lastig.
    Mijn vriend heeft ook last van het te vol zitten in zijn hoofd. Ik heb hem een oefening geleerd om zijn hoofd te kunnen legen en wat meer rustiger te worden. Dit wordt een aardingsoefening genoemd. Je hebt ook speciale oefeningen uitgelegd voor kinderen. Mijn vriend geeft aan dat hij het soms lastig vind om eraan te beginnen met de oefening, maar als we het samen doen en ik neem hem mij in mijn rust dan kan hij het ook makkelijker loslaten.
    Doe hiermee wat je wilt. :) Maar ik wilde het wel graag opschrijven.

    Heel veel succes en sterkte met je zoontje en alles erom heen!

  6. Mijn neefje heeft ook autisme en in de familie zijn ook tekenen van ADHD. Ik begrijp dat ze met oliën ook ver komen. Zelf ken ik de werking er niet zo goed van maar wellicht dat je hier iets mee kunt.

    https://www.youngliving.com/nl_NL

  7. Moeilijk hoor, je wilt het beste voor je kind en volgens mij den jullie dat helemaal. Natuurlijk zullen mensen er altijd iets van vinden, maar trek je daar niets van aan. Jij doet wat jou het beste lijkt voor je kind en daar gaat het helemaal om. Moeilijk, maar ook fijn dat jullie een diagnose kregen en nu kunnen werken met de dingen die je weet. Heel veel succes!

  8. Weet als geen ander hoe lastig deze keuze is. Ook wij hebben die lang geleden moeten maken en staan daar nog altijd achter. Mijn zoon van 19 is sinds een jaar gestopt en dat gaat heel goed. Ze leren aan hoe ze bepaalde zaken moeten aanpakken en/of veranderen. Groeien er als het ware over sommige dingen heen. Mijn jongste van nu 17,5 neemt net genoeg in voor de concentratie en rust in zijn hoofd. Deze stap is inderdaad niet gemakkelijk maar uiteindelijk heiligt soms het doel de middelen en als je dan merkt dat het werkt…
    PS. jouw cookies-balk vind ik fantastisch, wist niet dat je deze kan aanpassen. Ga ik onderzoeken want die past natuurlijk helemaal bij mijn blog. ;)

Laat een reactie achter

CommentLuv badge
:yup :kiss :santa :teehee :no :loveit :hellooo :sad :goodie :laptop :lovekiss :cheer :tongue more »