Even bijkletsen: stress

geplaatst in: Persoonlijk | 17

Hela,
Ik loop al een hele tijd met het idee in mijn hoofd om dit artikel te gaan schrijven. Maar de vraag was, wat ga ik vertellen, en wat niet? Ik wil niemand bang maken en ik wil ook zeker niet schrijven omdat ik zielig gevonden wil worden. Ik wil eigenlijk gewoon even heel openhartig mijn hart kunnen luchten. En bovenal: ik ben ook een beetje op zoek naar herkenning, naar mensen die dit snappen. Vandaag een heel persoonlijk stukje over stress.

Blije gezichten.

Al zolang als ik me kan herinneren wil ik het iedereen graag naar de zin maken. Ik vind het fijn om mensen blij, tevreden en gelukkig te maken. En eerlijk is eerlijk: het geeft me een positieve boost om te weten dat iemand dankzij mijn inzet een lach op zijn of haar gezicht heeft. Daar komt nog bij dat ik behoorlijk perfectionistisch kan zijn. Niet eens naar anderen, maar wel naar mezelf. Ik MOET dit en ik MOET dat zo goed mogelijk doen, ik ben er zo eentje die keurig allerlei volle to-do lijstjes afwerkt. Ik ben dan ook best streng voor mezelf. Persoonlijk vind ik dit allemaal niet erg, ik heb het ook nooit als lastig ervaren. Sterker nog, ik presteer onder een lichte druk en als helpende hand echt het allerbest. Wel heb ik mezelf moeten aanleren dat ik niet altijd voor de hele wereld klaar kan staan. Ook al zou ik dat heel graag willen, ik heb inmiddels wel geleerd om ergens een grens te trekken. Dat moest uiteindelijk ook wel: mensen begonnen misbruik van mij te maken. En dan leer je vanzelf wel een keer om ‘nee’ te verkopen.

Thuis.

Thuis vind ik het een heel ander verhaal. Ik wil graag dat mijn mannen (de grote en de kleine) het altijd goed hebben. Voorheen deed ik dan ook eigenlijk altijd alles zoveel mogelijk zelf. Voor mijn gevoel was dit goed. Mijn man werkte fulltime en mijn kind had het wat dat betreft ook absoluut niet verkeerd. Thuis was ik de huishoudkoningin, met mijn lijstjes en overvolle agenda kon ik de hele wereld aan. Normaal gesproken moet dit ook geen probleem zijn, maar mijn lijf denkt daar anders over. Ik heb al jaren met vlagen last van allerlei klachten. Ik zal je de hele lijst besparen, laten we het er op houden dat mijn lijf redelijk ‘op’ is. Tel daar een drietal auto-ongelukken bij op et voila: een prachtig recept voor chronische ziekte. En dan wordt het ineens allemaal een ander verhaal. Ik leef op pijnstillers. Ik ben moe, afwezig. Vaak heb ik last van ‘plukken wolkjes’ in mijn hoofd. Op zulke momenten dringt het maar half door wat anderen tegen me zeggen. En mijn man, die nu thuis zit vanwege zijn burn-out, helpt me nu in het huishouden. En met Ruben. Ik ben hem zo dankbaar. Ik zou dan ook opgelucht en blij moeten zijn maar in plaats daarvan voel ik me schuldig. En vooral ook heel erg nutteloos. Ik kan de laatste maanden steeds minder. De pijnen in mijn lichaam maken veel dingen voor mij niet prettig. Bukken, fietsen, sjouwen en op sommige momenten krijg ik zelfs geen deksel van een potje af. Ik ben geen huishoudkoningin meer. Ik ben geen leuke partner en een saaie suffe moeder geworden. Ik ben gevoelsmatig gewoon even helemaal niks meer.

Bezorgd.

Ik maakte me de afgelopen periode (vóór de burn-out) vaak zorgen om mijn man, die steeds vaker erg ongelukkig, moe en/of prikkelbaar thuis kwam van het werk. Ik maakte me 24/7 zorgen om Ruben. Om zijn welzijn, zijn toekomst. Zorgen om mijn familie, om mijn vriendinnen. En helemaal onderaan het lijstje maakte ik me ook nog ergens wel een beetje zorgen om mijzelf. Ik wilde iedereen helpen, met grote en met kleine dingen. Ik wilde alles zelf kunnen blijven organiseren. Maar het lukte me steeds minder goed. Ik nam verplichte rustmomentjes: lekker in een warm bad liggen of een uurtje kleuren en freubelen. Ik kon en kan er niet oprecht 100% van genieten, omdat ik me op die momenten dus vaak schuldig en lui voel. De hele situatie had een groot gevolg: Stress. En jawel: ook stress-eten. Mijn lichaam begon allerlei soorten stressklachten te vertonen, ik kwam kilo’s terug aan en beetje bij beetje raakte ik mezelf helemaal kwijt. Ik kon niet meer. Ik wil zó graag maar het is allemaal eventjes helemaal op. Zowel mentaal als fysiek. En omdat ik voor mijn gevoel faal in de dingen die ik zou ‘moeten’ doen, baal ik des te harder. En dat levert dan weer nieuwe stress op.

Huisarts.

De afgelopen periode ben ik verschillende keren bij de huisarts geweest. Ik heb mijn verhaal gedaan. Een stuk uitgebreider dan nu, uiteraard. Want er spelen altijd dingen mee die je als blogger simpelweg níet deelt. Iedereen heeft immers een eigen rugzak(je) mee te dragen. Zo ik ook. De huisarts maakt zich zorgen om mijn welzijn. Dit houdt geen mens vol. En dan vraagt ze me: ‘wat wil jij?’. Op dat moment denk ik aan wel 10 dingen tegelijk, maar ik noem er uiteindelijk eentje: ‘ik wil praktisch advies. Hoe kan ik dit bolwerken? Mijn gezin, mijn werk, mijn gezondheid? Heb ik nog bepaalde rechten?’ De huisarts maakt een afspraak voor me bij een praktijkondersteuner. Er worden vragenlijsten ingevuld en dan is het afwachten. Op woensdag 8 november ben ik aan de beurt. Op onze huwelijksdag, nota bene.

Hulp.

De praktijkondersteuner luistert aandachtig naar mijn verhaal. Ik vertel over de stress die ik ervaar. Maar we gaan ook verder terug: hoe was ik als kind? Heb ik in mijn leven wel eens heftige dingen meegemaakt? (ja). Ze wil eigenlijk alles van me weten. En ik praat. Voor mijn gevoel praat ik nogal warrig. Ik doe de hele tijd mijn best om een stoere, nuchtere meid te zijn maar uiteindelijk vallen er toch wat tranen. Het blijkt allemaal veel dieper te zitten. Ik dacht dat ik alles uit mijn verleden zelfstandig al verwerkt had. Maar niet dus. Ik ben geen aansteller en geen zeurkont. Ze noemt het zelfs dapper van me, dat ik er zo goed over kan praten. Ik vind dat best verwarrend op dat moment. Dapper? Hoe dan? Het enige wat ik voel is schaamte voor de dingen die ik heb verteld. We maken een vervolgafspraak. Voor een gesprek bij een psycholoog. En, als de zorgverzekeraar wil meewerken, ook EMDR therapie. Een uur later sta ik weer buiten. Ik voel me helemaal leeg. En tegelijkertijd zit mijn hoofd ook helemaal barstensvol. Vol met vragen. Twijfels. Angst. Ik wil het liefst precies weten wat er straks gaat gebeuren. Maar ik besef al snel dat ik het allemaal maar over me heen moet laten komen. Eenmaal terug thuis lig ik bijna 2 uur in een loeiheet bad Netflix series te kijken. Met een stuk chocolade er bij. Zonder schuldgevoelens, dit keer.

Herkenning.

Zoals gezegd, ik schrijf dit niet in de hoop dat jij me nu een zielig ding gaat vinden. Want dat ben ik niet. Ik ben wel op zoek naar herkenning van anderen. We leven in een maatschappij waarin we moeten presteren tot we er letterlijk kapot bij neervallen. Dat wordt van ons verwacht en helaas zijn we ergens ook zelf stom genoeg om er in mee te gaan. Alsof het er bij hoort allemaal. Maar ondertussen praten we nauwelijks over onze angsten. We stoppen het liever allemaal weg, we schamen ons vooral. Op stress heerst nog een behoorlijk taboe. En uiteindelijk krijgen we op den duur de rekening gepresenteerd. Ik ben bij lange na de enige niet. Het is een vicieuze cirkel waar veel mensen momenteel inzitten. En ik weet ook dat heel veel mensen er niet over durven te praten. Daarom doe ik het vandaag eens voor één keertje wel.

Al met al heb ik er bijna twee weken over gedaan om dit verhaal op te schrijven. Ik heb het misschien wel 8 of 9 keer gewijzigd. Wat ga ik vertellen? En wat niet? Uit schaamte heb ik sommige delen in eerste instantie weer gewist. Maar weet je, het is zoals het is. Stress is iets wat ontzettend veel voorkomt, net als angsten en depressies, en dus besluit ik uiteindelijk dat het verhaal goed is zo. Ik wil me niet langer schamen, ik wil terugknokken.

 

 

 

Foto’s via Pixabay.

17 Responses

  1. Wendy

    Herkenbaar! Ik kan helemaal niet werken ivm medische redenen en over de acceptatieperiode heb ik 5 jaar gedaan. Uiteindelijk kwam het mij duur te staan en heb ik 2 jaar vrijwel niets kunnen doen. Het eerste halfjaar, toen het echt niet meer ging, kon ik elke 2 uur slechts een kwartier zitten. En bedankt, maatschappij. De maatschappij is gewoonweg niet ingesteld op mensen met onzichtbare ziektes/handicappen/beperkingen. In veel ogen, inclusief de zorg vaak zelf, is alles gewoon mogelijk en zijn we zelfs aanstellers en profiteurs. Er is toch niets te zien?

    Sandy, je bent niet alleen!!

  2. Debbie

    Knap dat je dit deelt en er zijn vast en zeker velen die je hier in herkennen. Ik ook wel een beetje al ligt het bij mij meer op depressie dan stress. Maar ligt ook wel dicht bij elkaar de gevoelens.

  3. Judith

    Goed dat je het deelt, het is bovendien jouw stukje op het internet, en jouw keuze wat je wel en niet deelt. Ik heb ook een zware burnout, depressie alles gehad. Niet gedeeld, omdat ik bang ben dat ik er nog veel langer over zou doen

  4. Amanda

    Heel herkenbaar, partner Burn out en depressief. Auto ongeluk meerdere afgelopen jaren.

    Je blijft een groot kanjer. We komen er wel weer uit. We zijn sterk.

  5. Alice

    Lieve, lieve Sandy,

    Ik zag je post op facebook en ben meteen uit mijn bedje gekropen om even goed te reageren op je bericht. Want je verdient een goede reactie van mij :). Ik herken me zo erg in je verhaal! Ik heb er namelijk zelf ook enorm veel last van. Last van stress, angst en nog veel meer. Niet elk moment, maar op sommige dagen vraag ik me wel af of ik alles nog wel aan kan, of ik wel de goede keuzes maak en of ik mijn leven wel goed leef. Ik denk dat je wel weet dat ik ook mijn diagnoses heb, en dat helpt totaal niet mee. Mijn faalangst en mijn depressieve persoonlijkheidsstoornis zorgen ervoor dat ik super goed moet presteren, en dit ook nog foutloos moet doen. En ik kom er steeds weer achter dat ik het niet kan. Ik zit op het moment even tussen 2 vuren. De ene kant wil dat ik meer en beter ga presteren. Dat ik normaal moet doen, en normaal moet zijn. Want ik moet uiteindelijk toch volledig meedraaien in een maatschappij die kei en keihard is. Maar aan de andere kant wil ik zo graag nog een stapje terug doen. Maar ik voel me zo ontzettend schuldig erover. Ik heb namelijk vorig jaar al de keuze gemaakt om van HBO terug te gaan naar MBO. Maar toch voel ik nog steeds dat ik te hoog wil presteren. Op mijn stage merk ik dit zo erg. Maar ik moet en zal mijn diploma halen, want later moet ik toch echt wel werken. Ik voel me schuldig als ik eraan denk dat ik geen diploma heb, en dat mijn vriend dat later alles moet betalen omdat ik niet kan of durf. Het is een beetje een gekke situatie die zich afspeelt in mijn hoofd. En volgens mij schrijf ik het hier een beetje warrig op want het zit namelijk ook warrig in mijn hoofd. Wat ik heel vervelend vind is dat ik me (maakt niet uit wat ik kies) me altijd schuldig zal voelen. Het erge is hieraan dat ik me nooit schuldig voor mezelf voel. Ik voel me schuldig voor alles en iedereen, want ik doe het niet zoals ik zou moeten. Ik stel voor mijn gevoel iedereen teleur. Ik moet alles goed doen, zodat iedereen blij met me is. Ik moet doen zoals zij willen. Voor mij is dat het belangrijkste wat er is op de wereld. Want ik vind het vreselijk eng als mensen me niet aardig of goed vinden. Dat is echt een gekke kronkel in mijn hoofd die ik er niet uit krijg, Ik weet dus precies wat je meemaakt. Al je schuldgevoelens zijn zo vreselijk herkenbaar.

    Ik vind het echt zo enorm sterk dat je dit zo durft te uiten. Ik heb ook in je schoenen gestaan toen ik het bekend maakte op facebook dat ik mentaal ziek ben. Dat ik dingen niet kan omdat het me gewoon niet lukt. En dat ik soms hulp nodig heb. Gelukkig reageerde bijna iedereen leuk. Ik ben wel flink wat mensen kwijtgeraakt, wat me enorm heeft geschaad. Ik vertrouw mensen een stuk minder helaas. Ook kan ik bij bijna niemand echt mezelf zijn.

    Man wat een enorm lang stuk heb ik geschreven, en dan ook nog bijna alleen maar over mezelf. Oeps. Want ik je duidelijk wil maken is, dat je niet alleen bent. En als je ooit eens de behoefte hebt om te praten, mag je me altijd aanspreken. Ook al ben ik niet zelf echt een prater (al zal je dat niet zeggen met deze enorme post ;) ) ik heb ontzettend goede luisterende oren ;)

    Ik wens je alle sterkte en rust toe! Probeer te genieten en probeer soms dingen los te laten. Je bent namelijk een geweldig mens en je verdient alle geluk van de wereld.

    Heel veel liefs,
    Alice
    Alice heeft onlangs geplaatst…Schooltijd: Wachten en wachtenMy Profile

    • Sandy

      Lieve Alice, ik heb je stukje echt met tranen zitten lezen, zóveel herkenning! En wat erg dat je zoveel mensen kwijtgeraakt bent, die zijn je vriendschap echt niet waard! <3
      Enne, ik ben ook meer van het typen dan van het praten, haha. Als ik moet praten wil ik 10 dingen tegelijk zeggen en dan wordt het een warrig verhaal. Een blog of reactie kan ik eerst nakijken en bijschaven, dat vind ik prettiger, haha :P

      xxx
      Sandy heeft onlangs geplaatst…Dit was…oktober 2017My Profile

  6. Lucy

    Hey lieve Sandy, wat stoer om dit op je blog te delen! Ik vind je zeker niet zielig en herken veel van wat je schrijft. Zelf zit ik ook in zo’n soort situatie, dus ik kan me een beetje indenken hoe je je voelt. Heel goed dat je hulp hebt gezocht! Sommige dingen moet je niet alleen doen en hulp vragen is niet zwak. Dat is juist sterk.
    Heel veel sterkte en succes!

    Groetjes Lucy

Laat een reactie achter

CommentLuv badge
:yup :kiss :santa :teehee :no :loveit :hellooo :sad :goodie :laptop :lovekiss :cheer :tongue more »